EARWORM GARDEN // BIONIC COMMANDO REARMED 2 — FLUTES OF EKTANADU

6 χρονιά μετά το review. Sheesh. Το έπαιξαν αυτό στο RPGamers Game Radio που βοηθάει πολύ με την συγκέντρωση κατα το editing για το Spotted by Locals (και είναι ο καλύτερος VGM «σταθμός» που έχω βρει. Δεν έχω ψάξει όμως και πολύ). Kαι φυσικά αυτό το κομμάτι του οποίου η μοίρα έμελλε να είναι ενός αποτυχημένουμου παιχνιδιού, μου (ξανά)κόλλησε.

Πείτε μου. Δεν σας έχει λείψει η dubstep, έστω λίγο; Την αλήθεια.

 

EARWORM GARDEN // JAKE CHUDNOW — SHONA

This one worm’s a persistent little fella. The music video too is brilliant, it reminds me in all the best ways of the video DJ sets I’d run into at the late K44 in Athens, oh maybe 5 years ago (yes, 2012 is 5 half a decade ago now). I secretly admire people who can do that kind of thing, mixing together obscure, eye-catching videos to music.

While I do love how Jake Chudnow was made famous through my beloved Youtube channel VSauce, I hope he’s not forever doomed to be “the guy who makes VSauce music”.

Is doomed  too strong a word for such a fate?

BURU SURI

brand_bio_bio-shorts_bruce-lee-mini-biography_0_172230_sf_hd_768x432-16x9

This post’s title is inspired by a skit from Azumanga Daioh which has for some reason stayed with me, even if it’s been more than 10 years since I watched the series in 12th grade – proceeding to draw Sakaki-san on the Eastpak school backpack I used to carry around back then.

I don’t remember who says what, but the characters make fun of the fact that “Bruce Lee” sounds exactly like “Blue Three” in Engrish: both are in fact pronounced buru suri. Just give me a second to google that and have something to back up my words with.

…there.

So, how come? Last week some indomitable urge to rent a movie took over me. Yes, rent one. Legally. Amazing, right? I couldn’t remember how many years it had been since I had last actually gone to the video club, browsed the available titles, having to weigh in rent duration as a factor – to decide if I should rent a newer movie for a single day or a slightly less recent one for three.

In an age of instant gratification and unlimited libraries (Steam, Netflix etc) small limitations such as these can be truly relieving. It’s the same kind of ease of mind you get when you only have one book to read and all the time and energy you would otherwise put into deciding which book to read is converted into actual time for reading!

But, as usual, I’m being overly romantic about anything that does not exist in purely digital form or exclusively on the internet, or which had already existed before I was born: only while typing out the lines above did the numerous instances of the same archetypical memory of arguing about which movie to rent with the same, but different, friends, in the same, but different, video club, come rushing back. So, you might disregard all the nonsense I wrote above, if you wish.

Anyway, what inspired me to go out and watch films legally was that I suddenly realised that I have a Bluray player (my PS4) sitting under my television, but I’d never actually watched a fim in Bluray, something I realise is not entirely unsimilar from declaring in 2011 I’d never watched a DVD. “Why not get with the times”, I thought.

I didn’t go to my neighbourhood movie club, Video Blue, which I must say would have been rather apt, but chose Seven instead. Looking around for a bit, I saw that they had an offer for three movies for three days for only 5€. Their advertising offer worked on me and rent three movies I did.

Without further ado now then, here are my brief opinions on what I watched. If you are to keep something from this post, may it be that media consumption can be more beneficial and memorable if done mindfully and with some kind of artificial limit placed on it.

Ex Machina (2015)

ex-machina

I’ve been meaning to watch this since Autómata, which dealt with similar themes: true AI has come about; what do?

I’d like to divulge as little as possible about this one. The pacing, the dialogues, the setting, the characters, the music, the feelings, the effects, the acting, the twists… all top-notch, no beats missed whatsoever. I really can’t think of a single thing I didn’t enjoy about it. If you like soft science fiction and a slower film that will give you a lot to think about but even more to feel about, give it a shot.

While you’re at it, watch Arrival, another sci-fi film I watched recently, that one at the cinema, which single-handedly made it very close to the top of my list of all-time favourite science fiction films.

Boyhood (2014)

boyhood_b&w

Richard Linklater, maker of Waking Life and the Before Sunrise, Sunset and Midnight, started filming Boyhood in 2002, when the movie’s main character Mason was only 5 years old. He kept filming as the boy grew older, and what we got by the end is a movie about the mundane little moments of growing up.

It’s true that Boyhood could have been a lot more than the uneventful story it turned out to be, namely about a kid more or less like any other American kid, but watching it I didn’t get bored at all. Apart from the fact that it worked as a real-time recap of events that marked the ’00s and my own earlier years, it was fun watching characters develop and age, and I could more than relate with the whole broken family and mother-in-search-of-replacement-father thing, even though I must say I did feel pangs of jealousy at the appearance of so many (step-)siblings.

It was a long movie at ~150 minutes, but in typical Linklater style, the most banal conversations were somehow the most engaging and I didn’t feel it draw out at all.

Grand Budapest Hotel (2014)

pstrain_gbh_web__medium

This one’s probably the best known out of my buru suri films. Grand Budapest Hotel is an experience, like all Wes Anderson films. Intense colours, over-the-top aesthetics, completely wild situations, humouristic, heart-warming, clever little touches that challenge and reward the viewer… it’s by no means a bad film. On the contrary.

However, there’s something in Wes Anderson’s work I can’t quite put my finger on that I find obnoxious. I would like to look into what it is exactly that puts me off films like this, give it a name, cause I think it’s fascinating how a film I should theoretically quite enjoy didn’t work for me – how whether you’ll like a movie or not depends on such little factors that work together to create a satisfactory feeling… or not.

 

 

SHARY-CARY TAB RELEASE // GAMASUTRA – MOST PLAYERS WON’T FINISH YOUR GAME, AND THAT’S NOT A BAD THING!

vandenberghe_thumbMost players won’t play to the end of your game. That’s not a tragedy — that’s a feature of video games’ design landscape. Ubisoft creative director Jason VandenBerghe explains, in this reprint from the final (June/July 2013) issue of Game Developer magazine.

Came across this article when I googled something akin to “I never finish the games I play” or “getting bored of games” only to discover, to my crowd-sourced relief, that people never finishing the games they start is actually a wider phenomenon, one which seldom gets talked about. Check out the comments.

EARWORM GARDEN // DREAM THEATER — PANIC ATTACK

Πρόσφατα καθόμασταν σπίτι μου με τον Φάνη στη Νέα Σμύρνη, είχαμε βάλει Youtube στην τηλεόραση και βάζαμε τραγούδια εναλλάξ. Κάποια στιγμή ο Φάνης πρότεινε να βάλουμε το Misunderstood («ωχ ρε, πού το θυμήθηκες αυτό;») και αναπόφευκτα μου έγινε το earworm of choice για αρκετές ημέρες – “if I seem superhuman I have been misunderstoooood”.

Καμιά 10αριά μέρες αργότερα, στο Ηράκλειο, τη μέρα που η Μαριλένα έλειπε το πρωί και μπορούσα να απολαύσω μέταλ χωρίς να της πάρω τ’ αυτιά, έβαλα να παίζει στην τηλεόραση του Airbnb της ξαδέρφης της όπου μέναμε (thanks Athiná!) ένα Dream Theater mix για soundtrack στα morning pages μου – τις καθημερινές, υποτίθεται, σελίδες ελεύθερης γραφής που ξαναέπιασα εδώ και κανέναν μήνα τώρα μετά από έναν χρόνο περίπου που τα πρωινά μου ήταν χωρίς ενδοσκόπηση γραμμένη με στιλό. 5-6 τραγούδια μετά, ο αλγόριθμος του Youtube μου σέρβιρε το Panic Attack.

Το Panic Attack και το ότι μου έχει κολλήσει στο μυαλό 5 μέρες τώρα ήταν ο λόγος που κούνησα τον κώλο μου (και τα δάχτυλα γιατί δεν μπορώ να πληκτρολογήσω με τον κώλο ακόμα δυστυχώς) να γράψω το παρόν ποστίο.

Καιρό είχα να ακούσω Dream Theater, νόμιζα ότι τους είχα αφήσει στην εφηβεία μου, ότι «είναι πολύ φλύαροι για τα γούστα μου τελικά» κτλ. Κι όμως, The Spirit Carries On.

Είχα πάει στη συναυλία τους στο ολυμπιακό γήπεδο του beach volleyball το ’05. Τότε που ακόμα έπαιρνα φωτογραφίες και βίντεο οτιδήποτε πέρναγε από μπροστά μου.

img_7998
Τότε που ακόμα τα εισιτήρια δεν στα δίναν σε μια φωτοτυπία με ένα barcode.

img_7999

Κι απ’ τη συναυλία:


This one’s called PANIC ATTACK — ντάμπαντα ντάμπαντα ντάμπαντα ντάμπαντα ντάμπα ντάμπα κ.ο.κ. Αυτή είναι η πρώτη φορά που άκουσα το κομμάτι. Ναι, το Octavarium δεν το είχα ακούσει πριν πάνω στη συναυλία… 11+ χρόνια μετά μου έγινε earworm.


Μια γεύση του Fatal Tragedy.

Ο Σταύρος, με τα γυαλιά στη φωτογραφία πάνω, είναι που με κόλλησε περισσότερο με τους Dream Theater τότε στη Β’ Λυκείου. Εκείνος μου έπαιξε πρώτη φορά το Misunderstood σπίτι του, και μετά το έμαθα με τη σειρά μου στους φίλους μου – και στον Φάνη. Και ο Φάνης με τη σειρά του, μου το θύμισε τώρα. «Ωχ ρε, πού το θυμήθηκες αυτό!» Το μόνο που μπορώ να κάνω εγώ με τη σειρά μου είναι να το θυμίσω στον Σταύρο. Αν δει αυτό το ποστ ποτέ.

Αν κι αυτό ρυθμίζεται…

GAME 2.0 REVIEW — CIVILIZATION 6

Ιδού.

Αν και συνεχίζει να μου αρέσει πάρα πολύ το Sogno di Volare του Christopher Tin – Tο Όνειρο της Πτήσης, ιταλιστί – υπάρχει ένα μεγάλο παράπονο μου, μια ανησυχία για τη σειρά που δεν έγραψα στο review γιατί δεν νομίζω πως ταιριάζει στο target group του Game 2.0 μάλλον δεν θα την καταλάβαινε ο μέσος παίκτης παιχνιδιών στρατηγικής – πως ακόμα και τώρα, 20 χρόνια μετά το Civilization II που το δοκίμασε με το mechanic της παγκόσμιας υπερθέρμανσης, η σειρά έχει εγκαταλείψει κάθε οικολογική ευαισθησία και τιμωρίες για την αχαλίνωτη ανάπτυξη. Ο πλανήτης είναι το απέραντο ορυχείο, εργοτάξιο, σκουπιδοτενεκές και βόθρος της ανθρωπότητας.

Πρόσφατα άκουσα το In Other Worlds της Margaret Atwood, και είχε το εξής πολύ ωραίο διήγημα: Time Capsule Found on a Dead Planet.

Ως αντιπαραβολή στο Sogno di Volare, βάζω τις δυό τελευταίες φράσεις, αν και θα πρότεινα να το διαβάσετε όλο. Θα σας πάρει 5 λεπτά. Κάντε το στο όνομα της ικανότητας συγκέντρωσης σας.

5. You who have come here from some distant world, to this dry lakeshore and this cairn, and to this cylinder of brass, in which on the last day of all our recorded days I place our final words:

Pray for us, who once, too, thought we could fly.