Lately, I’ve been coming to grips with the realisation that my primary gaming nostalgia channel is auditory. In my mind, I don’t really miss playing old games as much as listening to them, as much as I can figure out from my various sessions of sitting down, replaying my old favourites and losing interest usually within 15 minutes or so. Neither do the graphics throw me back as much as the music! It seems to me that game soundtracks, unlike gameplay or visuals, never quite grow old or dated, no matter how old they are. Same goes with films, which share some common structural and thematic elements with games when it comes to how they implement their soundtracks—you should absolutely try Memrise’s Film Score with Audio course, then you’ll see what I mean.

When the first wisps of inspiration for writing this post came through, what I was intending to do was post a little something about Shovel Knight and Shantae and the Pirate’s Curse, which I’ve been playing on and off on my 3DS. I was kind of at a loss how to go about it though: they’re not bad games, in fact Shovel Knight delivers what it set out to do quite masterfully, but I didn’t feel as if I really had anything special to say about them… apart from the fact that they’re funny and they both have great soundtracks.

What I didn’t know at the time and found out quite randomly was that Jake Kaufman wrote the soundtrack for them both. Common thread detected, keyboard inspiration engaged!

Scuttle Town
Rave in the Grave (“so Castlevania it hurts”)

2 hours of modern chiptune goodness. You’re welcome.

Turns out Jake Kaufman is virt, a remixer I had been listening to and adored since at least 2005 off VGMix.com

Wait. That’s VGRemix.com, nevermind it says VGMix on the title. VGMix.com has just a… dog? WTF? Actually, the plot thickens: here’s an old bio of his from the same dog website last updated in 2007: http://jake.vgmix.com/

From his current bio at virt.rocks/bio:


I am a large, awkward, soft-spoken nerd. I can compose 5 minutes of MIDI music in an hour from scratch, I can transform Street Fighter II music into smooth jazz, I can transform Final Fantasy music into Queen, and I can write for live orchestras. This is a questionable set of talents, and the fact that I can make a living this way is insane. Whatever, we live in the future.

My entire life has been spent obsessively working on music. I taught myself to sight-read notation, play piano, guitar and bass, mix and master, and program synthesizers and computers. As a teenager I became active in several online creative communities (including OCRemix and the PC Demoscene) where I developed the habit of freely sharing my music with anyone kind enough to listen. In addition to studying music theory, I also maintain strong interests in math, linguistics, computer graphics, and electronics. I enjoy learning more than anything else, so I read a lot.

The game industry has kept me gainfully employed for 15 years, as both an external freelancer and a full-time studio composer — usually both at the same time. Most recently, I was the audio director at WayForward, helping to build an audio department from the ground up. Although I’ve enjoyed complete autonomy and some huge opportunities there, I’ve recently decided to focus on diverse and challenging contract work as a free agent.

I live in Los Angeles with my adorable wife, Kris (a science major, Whovian, hardcore gamer, and anime nerd) and our incorrigible dog, Nugget (a beagle, pug, glutton, and unapologetic miscreant.)

Watch Jake

Let me do a magic trick for you

I’m left speechless, man…

Anyway, I remember virt from these here two AMAZING metal medleys from back when I was still in school—more than 10 years ago. Crystal Flash rocks out with Super Metroid’s OST and Blood of Ganon takes us back to the first three console Zeldas.

This man’s passion, creativity and CRAZY good work is a real inspiration for me. That’s what happens when you stick to what you enjoy making and turn your passion into your life’s work. Bravo sir, and thanks for all the tunes. I mean, just look at this, LOOK AT THIS! “A ridiculous amount of excellent free music” doesn’t begin to describe it.


One last thing: I have a key for Shantae and the Pirate’s Curse for 3DS from the Friends of Nintendo Bundle  I haven’t used because I already had the game. Whoever catches it first, please comment below to spare others the trouble of trying the code out, thanks. Enter the following code on the Nintendo eShop: B0LH4J1S1RC8FR4F


Koholint Island, Σαμοθράκη: δύο νησιά που πλέουν εντός κι εκτός πραγματικότητας…

Zeruda no Densetsu Yume o Miru Shima, 1993

Τώρα στον στρατό κατέβασα απ’το Virtual Console στο 3DS το Link’s Awakening, το πρώτο 2D Zelda που έπαιξα και από αυτά που δεν είχα τερματίσει ποτέ.

Όταν πρωτοείχα έρθει σε επαφή μαζί του ήταν στο παλιό μου Game Boy, δεν θυμάμαι αν ήταν στο κίτρινο το τούβλο ή το πράσινο το τουβλάκι. Μου το είχε δανείσει μια συμμαθήτρια στο δημοτικό… ή μήπως ήταν ο Μανώλης; Χμ… Η πρώτη και μόνη μου επαφή με Zelda τότε ήταν ο μικρός βωμός που είχα στήσει στο δωμάτιο μου για το Ocarina of Time. Ήμουν γύρω στα 10.

Δεν θα έλεγα ότι μου είχε κάνει κλικ. Το αντίθετο. Πέθαινα πολύ, δεν το καταλάβαινα, βαριόμουν που έπρεπε να μαζεύω ρούπιες για να αγοράζω αντικείμενα…

…έπρεπε να περάσω αυτό το ηλίθιο ραψψόον 20 λεπτά μετά την αρχή:


Ε, σύντομα άρχισα να παίζω Survival Kids και Pokemon Blue… και το άφησα.

Το ξανάγγιξα στα 22 σε έναν emulator στο laptop μου στη Δανία, ορμώμενος από φίλους που γνώρισα στο μεταξύ που το έβαζαν πολύ κοντά στην κορυφή της λίστας με τα αγαπημένα τους games ever, δει Zelda. Έφτασα μέχρι το τρίτο dungeon πριν να βραχεί και αχρηστευτεί ο υπολογιστής μου, μαζί με τον σκληρό όπου κατοικούσε το αρχείο μου, από μια μυστηριώδη και πολύ μικρής έκτασης πλημμύρα.

Το Όρος Σάος με ένα αβγό πάνω. Όχι ε;
Το Όρος Σάος με ένα αβγό πάνω. Όχι ε;

Το κατέβασα ξανά ένα βράδυ στον θάλαμο στην Σαμοθράκη δια της νομίμου οδού αυτή τη φορά, απ’ τα 6€ που είχαν μείνει στον λογαριασμό του eShop μου. Χρησιμοποίησα το κινητό μου ως WiFi πομποδέκτη και με τα τσάμπα gigabyte με τα οποία η Vodafone  με σαγήνεψε ώστε να γίνω πελάτης της, πέρασα την πύλη στην πλούσια παιχνιδοθήκη του ηλεκτρονικού καταστήματος της Nintendo, και η περιπέτεια ξανάρχισε.

20τόσες απολαυστικές ώρες μετά, μπορώ να πω ότι κι εγώ ενώνω πλέον τη φωνή μου με όσους λένε ότι το Link’s Awakening είναι το καλύτερο 2D Zelda στην ιστορία της σειράς και σίγουρα μεταξύ των αρτιότερων παιχνιδιών που έχουν δει  τα μάτια του κόσμου γενικότερα.


Το πόσο αντιδιαμετρικά άλλαξε η άποψη μου για το παιχνίδι μέσα σε αυτό το διάστημα είναι κάτι που μου κίνησε την περιέργεια, αν και δεν θα έπρεπε: γιατί, μήπως μου άρεσε να τσιλιμπουρδίζω με φανταστικά κράτη και να αμπελοφιλοσοφώ όταν ήμουν μικρός; Τέλος πάντων: τι είναι αυτό που είδα στα 27 μου που δεν μπορούσε να δει το 10χρονο που ήμουν τότε, αν ήμουν εγώ αυτός· αν αυτός ήμουν εγώ; Γιατί απόλαυσα το Link’s Awakening περισσότερα απ’ όλα τα Zelda που έπαιξα τα τελευταία χρόνια;

Η αλήθεια είναι ότι πιτσιρικάς ήμουν όπως ανέφερα επηρεασμένος από το έπος και τη φαντασμαγορία του Ocarina of Time, το πρώτο μου Zelda, που όλοι λένε ότι είναι σαν το πρώτο φίλι: κανένα δεν μπορεί να συγκριθεί με το πρώτο… Βασικά όχι, τελείως λάθος παρομοίωση, τι γράφω! Το πρώτο μου φιλί το θυμάμαι αλλά μόνο για το πόσο άβολη ήταν η προεργασία και πόσο χάλια ήταν το ίδιο! Ας πούμε ότι ήταν σαν την πρώτη φορά που… σκατά,  τι παιδική ηλικία είχα… την πρώτη φορά που έπαιξα Mario 64?

Όχι, δεν ήμουν απλά επηρεασμένος από το Ocarina: μιλάμε για σαγήνη. Μπροστά σε εκείνη την εμπειρία, το LA μου φαινόταν ξεπερασμένο, σαφώς φτωχό από γραφικά, παρουσίαση και ιστορία. Η μετάβαση από τα ρεαλιστικά 64-bitα (και καλά) γραφικά  του N64 στο ασπρόμαυρο, σκοτεινό, θολό Game Boy μάλλον εξαρχής δεν είχε τις καλύτερες ελπίδες, και αναρωτιέμαι ένα 10χρονο σήμερα αν θα είχε την υπομονή να δοκιμάσει παιχνίδια που στο μυαλό του είναι ξεπερασμένα, όπως το Ocarina of Time καλή ώρα, του ’98, όχι το remake στο 3DS,  να τρέχει σε έναν αναλογικό καθοδικό σωλήνα. Παιδιά γεννημένα το ’06 δεν θα εντυπωσιάζονταν, λέω εγώ.


Το ίδιο το LA δεν ήταν αρκετά επικό, αυτό που θα αφήσει ένα 10χρονο αγοράκι να μείνει κάγκελο. Και όπως και να το κάνουμε, σαν παιχνίδι είναι δυσκολότερο από το OoT, και εγώ, χωρίς τόσο καλή γνώση αγγλικών τότε για να πιάνω τις μερικές φορές νεφελώδεις βοήθειες και κολλώντας συνεχώς, έχανα το κίνητρο μου.

Κάπου εκεί θυμάμαι να το είχα παρατήσει. Source
Κάπου εκεί θυμάμαι να το είχα παρατήσει. Source

Μπορεί αυτή βέβαια να είναι η γνωστή κατάρα των δανεισμένων games που όλο και κάποια παγκόσμια αλήθεια θα αγγίζει: ότι παρατάμε πολύ πιο εύκολα παιχνίδια που δεν είναι δικά μας. Στην περίπτωση που τα επιστρέφουμε, δηλαδή.

Πάντως, δεν θα κρύψω ότι ακόμα και με τα χρόνια εμπειρίας μου πάνω από οθόνες και χειριστήρια, αν το LA τώρα δεν είχε από μόνο του την λειτουργία Restore Point, παρμένη αυτούσια από τα κιτάπια οποιουδήποτε emulator, ακόμα θα έφτυνα αίμα σε μερικούς (μια χούφτα ντε!) αρχηγούς και γρίφους.

Σαν φαινόμενο πάντως, η ενσωμάτωση τέτοιων μορφών εξοικονόμησης χρόνου από τις ίδιες τις εκδότριες εταιρείες που επανακυκλοφορούν παλιά παιχνίδια τους είναι κάτι που αξίζει μια πιο διεξοδική ανάλυση—βλέπετε επίσης τα “game boosters”, λέγε με cheats,  στις πρόσφατες μεταφορές των FF IX και X στο Steam. Εγώ πάντως είμαι υπέρ τέτοιων μικρών παρεμβάσεων, για καθαρά πρακτικούς λόγους.

Πριν πείτε κάτι του στυλ ότι χαλάει την αυθεντικότητα του τίτλου μια τέτοια κίνηση, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ποτέ δεν μπορούμε να βιώσουμε το «αυθεντικό»: οποιοδήποτε πολιτισμικό προϊον και να πάρουμε αποκτά νέα ζωή όταν κάποιος το πιάνει σε μια εποχή διαφορετική από αυτήν όπου δημιουργήθηκε (λες και όσοι το παίζουν την ίδια χρονική περίοδο αποκομίζουν τα ίδια…) γιατί είναι αδύνατο να εξομοιώσουμε τις «αυθεντικές συνθήκες εμπειρίας» του. Όποιες κι αν είναι αυτές. Όση πολλή ή λίγη σχέση έχουν με αυτό που φαντάστηκαν οι δημιουργοί.

Άλλο να παίζεις το Link’s Awakening σαν παιδί πριν το φροντιστήριο όταν δεν υπήρχε Ocarina of Time και για να παίξεις Game Boy έπρεπε να αλλάζεις 4 μπαταρίες ΑΑ κάθε 3 ώρες, κι άλλο στην deluxe έγχρωμη έκδοση του με δυνατότητα επαναφοράς σε μια φωτιζόμενη οθόνη. Για να το πάω αλλού: άλλο να διαβάζεις το 1984 ενώ ο απολυταρχισμός ήταν συνώνυμος του κομμουνισμού, άλλο σήμερα που η Alphabet/Google και η κοινωνία της καταγραφής προσωποποιεί, ή καλύτερα αποπροσωποποιεί, τον ίδιο τον Μεγάλο Αδερφό. Άλλο το βινύλιο σαν status symbol μουσικού γούστου, κι άλλο ως ένα κοινότοπο μέσο αναπαραγωγής μουσικής. Θα είχε φανταστεί ο Fritz Lang ότι δεκαετίες μετά το magnum opus του, το Metropolis του 1927, θα υπήρχαν συζητήσεις για το ποια συνοδευτική ενορχήστρωση για τη βωβή ταινία του θα ήταν ανώτερη μεταξύ ειδών μουσικής που κατα τη διάρκεια της ζωής του παρέμεναν στο αχανές μέλλον; Όσοι είδαν το Häxan χωρίς No Clear Mind, θα είχαν κάποια συναισθηματική αντίδραση παρόμοια με τη δική μου; Νομίζω καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Για να τρέξει το 3DS σε αυτή την λειτουργία, κρατήστε πατημένο L + Select όταν ανοίγετε το παιχνίδι από το Home Menu. Η default μορφή απεικόνισης είναι stretching στην ανάλυση του 3DS.

Με δεδομένο ότι η πραγματική εξομοίωση είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη, αφού πέρα από τον τεχνικό τομέα παίζει μεγάλο ρόλο τελικά και το ευρύτερο πλαίσιο και περιβάλλον για τη βίωση ενός πολιτισμικού προϊοντος, είναι ευχάριστο το ότι δίνεται μεγάλη δημιουργική ελευθερία στους developers να παίξουν με το τι θέλουν να κρατήσουν «αυθεντικό» και τι όχι. Οι καλύτεροι εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες αυτές με πολύ ενδιαφέροντες τρόπους.

Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπουμε το 3DS μου να τρέχει το Link’s Awakening σε native resolution με ένα GBC visor που υποστηρίζει 3D απεικόνιση. Προσοχή: ο εξομοιωτής, όχι το παιχνίδι, είναι αυτός που παίζει στις τρεις διαστάσεις. Μάλιστα. Είναι κάτι το διακριτικό αλλά πολύ όμορφο και αφάνταστα ικανοποιητικό: αν το 3D είναι ενεργοποιημένο η οθόνη του Game Boy φαίνεται λίγο πιο πίσω, λίγο πιο μέσα από την υπόλοιπη οθόνη, όπως στα παλιά GB το πλέγμα σημείων (dot matrix) ήταν πίσω από αυτό το τζαμάκι που γρατζουνιόταν, ράγιζε και ξεκολλούσε, την εποχή που οι οθόνες των φορητών ήταν ετερόφωτες, σαν  μοναχικοί αστεροειδείς στο κρύο διάστημα.

Λέγεται μάλιστα ότι αν τελειώνει η μπαταρία του 3DS, πέφτει και σε φωτεινότητα το κόκκινο ledάκι του power, αλλά αυτό δεν το έχω δει με τα μάτια μου.

Δεν είναι δικό μου, καλώς-κακώς.
Δεν είναι δικό μου, καλώς-κακώς.

Βασικά, καλή όλη αυτή στροφή στο θεωρητικό και αφαιρετικό που μου βγήκε αβίαστα ως συνήθως, αλλά ας επιστρέψω στο παιχνίδι.

Στο Link’s Awakening λάτρεψα το πόσο ελαφρά τη καρδία παίρνει το ότι είναι Zelda.

Μεγαλώνοντας ανακαλύπτω ότι η επικούρα με κουράζει: το D&D το βαριέμαι πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι θα ήθελα· ο μόνος λόγος που τα Lord of the Rings δεν μου φαίνονται κάθε φορά πιο τετριμμένα είναι επειδή απλά τα σπάνε στην εκτέλεση, και κάθε ταινία η οποία καταλήγει να είναι για το σώσιμο του κόσμου από την καταστροφή—θανάσιμο αμάρτημα σχεδόν κάθε άνιμε!—με κάνει να σταυρώνω τα χέρια μου και να κοιτάζω τα φρύδια μου.

Με τον ίδιο τρόπο, παρ’όλο που το Ocarina of Time, η επιτομή του Zelda Epic, είναι χαραγμένο στον συναισθηματικό μου πυρήνα, η ιστορία του μου φαίνεται πλέον παιδική, απλοϊκή. Ίσως επειδή πολύ απλά είναι ένα παιχνίδι για παιδιά; Ίσως γιατί κι εγώ το έπαιξα στην ώριμη ηλικία των 10; Ίσως; Βλασφημία!


Αντιθέτως, το Majora’s Mask, ενώ όταν το πρωτοέπαιξα δεν με είχε κερδίσει τόσο πολύ, τώρα πλέον το βάζω στην κορυφή των Zelda γιατί ιντριγκάρει τον ενήλικο Hall: σπάει τα καλούπια της σειράς, ξεφεύγει από τις νόρμες, προκαλεί τον παίχτη, είναι πιο προσωπικό, εστιασμένο στους χαρακτήρες και τις ιστορίες τους, και το σώσιμο του κόσμου απ’το καταραμένο φεγγάρι σημαίνει το σώσιμο των προσωπών που γνώρισε. Η Termina είναι οι Terminans. Γενικά δημιουργεί μια αύρα μυστηρίου γύρω απ’ τον εαυτό του. Kαι φυσικά είναι ακαταμάχητα cool.

Το Link’s Awakening σαν τίτλος θαρρώ πως είχε έναν αντίκτυπο πάνω μου παρόμοιο με αυτόν του Majora’s Mask, αν και διαφορετικό. Το παιχνίδι δεν έχει Ganon (σχεδόν), δεν έχει Triforce, δεν έχει Hyrule, δεν έχει Zelda! Οι μισοί εχθροί είναι παρμένοι από παιχνίδια Mario. Τα 8 αντικείμενα που πρέπει να μαζευτούν είναι μουσικά όργανα, όχι κρύσταλοι, πολύτιμες πέτρες ή εμβλήματα. Η ιστορία πάλι έχει να κάνει με το σώσιμο του κόσμου… ή τουλάχιστον ενός κόσμου, ο οποίος, όπως και στο Majora’s Mask, αφήνεται να εννοηθεί στο τέλος πως είναι καταδικασμένος, είτε σωθεί είτε όχι. Γιατί, αλληγορικά μιλώντας ή και οχι, η περιπλάνηση είναι εσωτερική, και κάθε ένας από εμάς είναι ένας κόσμος (και ο Λινκ είναι ένας από εμάς!)

Το βρίσκω για κάποιο λόγο πολύ αστείο που τα screenshots στο ίντερνετ είναι στα 160*144 pixels του Game Boy κι αν έχεις ΗD οθόνη δεν βλέπεις την τύφλα σου! Για στάσου, αυτός είναι ο Wart απ' το Super Mario Bros 2, αλλιώς Doki Doki Panic?!
Το βρίσκω για κάποιο λόγο πολύ αστείο που τα screenshots του LA στο ίντερνετ είναι στα 160*144 pixels του Game Boy κι αν έχεις ΗD οθόνη δεν βλέπεις την τύφλα σου!
Για στάσου, αυτός είναι ο Wart απ’ το Super Mario Bros 2, αλλιώς Doki Doki Panic?!

Μόνο και μόνο από αυτά για ορεκτικό φαίνονται ξεκάθαρα τα φόντα της εικονοκλασίας του Zelda IV, η οποία βέβαια μόνο σε μας 23 χρόνια μετά κάνει αίσθηση, γιατί τότε, το 1993 όταν πρωτοβγήκε ασπρόμαυρο, οι μονόχρωμες εικόνες τις οποίες σήμερα φαίνεται να σπάει δεν ήταν ακόμα τόσο συμπαγείς· ήταν τάσεις, όχι χαρακτηριστικά μιας σειράς. Όπως προανέφερα, η Nintendo δεν ήξερε ότι το Link’s Awakening θα ήταν αντισυμβατικό Zelda, γιατί ακόμα δεν υπήρχε η σύμβαση να το περιορίσει.

Μετά το Ocarina, από μόνο του ένα remake του Link to the Past, ό,τι έμελλε να παγιωθεί, παγιώθηκε. Το Zelda ταυτίστηκε με τη φόρμουλα της πλοκής χωρισμένης στη μέση όταν ο Λινκ πατάει το πάδι του στον παράλληλου κόσμο του τίτλου, μοτίβο το οποίο για πρώτη φορά εισήχθησε στο LttP: εκεί ήταν το Dark World, στο Ocarina ήταν τα 7 χρόνια στο μέλλον, στο Twilight Princess ήταν το Twilight Realm, στο Skyward Sword ήταν ο κόσμος πάνω από τα σύννεφα κι αυτός κάτω από αυτα, κοκ. Στο πρώτο Zelda, αντιθέτως, η εξερεύνηση ήταν πολύ πιο ελεύθερη, και τα 8 μπουντρούμια μπορούσαν να εξερευνηθούν και να κατακτηθούν σχεδόν με οποιαδήποτε σειρά. Το Link’s Awakening απ’την άλλη νομίζω βρίσκει τη χρυσή τομή μεταξύ της ελεύθερης εξερεύνησης στο πρωτότυπου και της πιο δομημένης στους επόμενους τίτλους.

DX και original. Source
DX και original. Source

Κάπου είχα διαβάσει (το βρήκα) το εξής έξυπνο: αν ζήταγαν σήμερα από κάποιον να φτιάξει έναν πνευματικό διάδοχο του πρώτου Zelda, σίγουρα δεν θα έφτιαχνε κάτι παρόμοιο με το Link to the Past αλλά κάτι εφάμιλλο του Dark Souls. Εγώ λέω ότι θα ήταν κάτι μεταξύ του Dark Souls και του Link’s Awakening.

…τι; Δεν μπορούμε να ονειρευόμαστε εμείς;!

Τέλος πάντων, γιατί πάλι μακρηγορώ. Δυο-τρία πράγματα ήθελα να γράψω και κοίτα τι έγινε.


Το Link’s Awakening έχει καταπληκτική μουσική.

Διαφορετική σε ύφος απ’ του Koji Kondo γιατί συνθέτες ήταν οι Minako Hamano και Kenji Yamamoto, οι οποίοι μετά έγραψαν τις μουσικές για τα Metroid. Κι όμως.

(θα το έβαζα στο Earworm Garden αλλά το κράταγα γι’ αυτό το post!)

Better than the original overworld theme by far. Seriously.

Κι ένα ρεμιξάκι απ’το 25yearlegend του ocremix.

Το Link’s Awakening έχει χιούμορ, και καλό χιούμορ.

Σπάνια γελάω με παιχνίδι έτσι, πόσο μάλλον με Zelda… Η αγγλική μετάφραση ήταν διαμάντι και ταίριαζε πολύ στο ύφος του «δεν με παίρνω υπερβολικά στα σοβαρά» που το διακατέχει. Έψαξα πολύ να βρω screenshots από τις στιγμές που μου φάνηκαν πιο ξεκαρδιστικές (σοβαρά γέλαγα δυνατά) αλλά δεν βρήκα κάτι αντιπροσωπευτικό. Μάλλον γιατί είναι διάσπαρτες παντού! Αντ’ αυτού, μάλλον καλύτερα, ορίστε μερικά δείγματα απ’ το σενάριο (script):

* - Christine is a goat.

Christine : You don't know the proper etiquette when dealing with a lady, do you? You should have brought flowers or something, then I might be inclined to talk with you...Oh yes, in my case, hibiscus are best...

* - With the item available:

Christine : Oh, you brought me a hibiscus! How sweet! Well, since you are such a gentleman I have a request to make of you. Will you listen?

Christine : I would like you to take this letter to a Mr. Write who lives on the border of the Mysterious Forest, please!

<game> : You traded <Hibiscus> for a goat's letter <Letter>! ...Great!?

* - Subsequently:

Christine : You know, sometimes I can't help eating a delicious piece of paper, even if it's a letter to my darling Mr. Write... How embarrassing!


$#  Mysterious Forest  #$

Signpost  : Mysterious Forest
            (It's a little bit mysterious)

Απλά φανταστείτε κάτι τέτοιο στην πινακίδα στο Kokiri Forest έξω απ’ τα Lost Woods. Αδύνατο, έτσι; Αυτό ακριβώς είναι που λέω.

Boy 3: Hey, dude! What do you think of Marin? Uhh... I don't know, I'm just a kid!

Boy 4: Dude! You're asking me when we started to live on this island? What do you mean by 'when?' Whoa! The concept just makes my head hurt!

Those boys are on some magic powder alright… Μόνο και μόνο που λένε τον Link dude είναι αρκετό. Jeff Bridges as The Link. Το έχετε αν προσπαθήσετε.

[ Magic Rod ]
You've got the Magic Rod! Now you can burn things! Burn it! Burn, baby burn!


[ Drawer ]
Link checked the chest. Wow! This is a nice chest!


Και μετά απ’ όλα αυτά, σου πετάει τη μαγεία από εκεί που δεν το περιμένεις:

(προσοχή, αλήθινα spoilers, αλλά πανέμορφα spoilers—γράφω για το τέλος)

Το τέλος:





links_awakening_ending Source

Μπορεί με τη μαγεία και τα χαχανητά να μου πέταγε επαναλαμβανόμενα εκνευριστικά μηνύματα κάθε λίγο και λιγάκι για power-ups και για το ότι και καλά δεν μπορούσα να σηκώσω πέτρες , μπορεί να χανόμουν διαρκώς στο Overworld, μπορεί να έπρεπε να αλλάζω συνέχεια τα αντικείμενα στο Α και Β… εκεί τελειώνουν τα «μπορεί». Το παιχνίδι πολύ απλά…

…δεν ήταν έπος.

Κάτι λέγαμε για αντισυμβατικότητα;
Κάτι λέγαμε για αντισυμβατικότητα;




The UFO Phenomenon: Fact, Fantasy and DisinformationThe UFO Phenomenon: Fact, Fantasy and Disinformation by John Michael Greer
My rating: 5 of 5 stars

Discovered this while eBrowsing for John Michael Greer eBooks.

It never ceases to amaze me how wide Mr. Greer’s education is. Not only can he write books like The Ecotechnic Future, The Long Descent and Not The Future We Ordered, all about what the future of humanity in the mid-collapse and post-collapse world will probably at least resemble: he can juggle between rationally arguing pro and against science, “conspiracy theory”, apparitions, aliens… He’s remarkably open-minded but somehow managing to avoid the negative traits the New Age or or other spiritual movements are associated with, e.g. naivety, or confusion of science and “pseudoscience”, a term I despise but which can be used to describe a lot of what New Agers say to portray their beliefs as valid and/or worthy of so-called mainstream scientific investigation.

To cut a long story short, Mr. Greer doesn’t believe that UFOs are actual spaceships piloted by alien intelligent life; his main argument is that most UFO sightings (Unidentified Flying Objects, remember?) have been the result of a shifting public consciousness: in over 70 years, people have learned to interpret mysterious lights in the sky in very specific ways, mostly because of science fiction and popular culture that goes back to the first half of the 20th century, in turn a particularly American cultural phenomenon that for geopolitical and social reasons went global.

“I want to believe” goes part and parcel with the clumsy moves involved in the change from a world dominated by religion to one were religion has been replaced by overwhelming materialism: when there’s nothing to believe in any more, something to believe in has to be invented.

In a recurring theme for Mr. Greer, he makes the point that it’s not just the “believers” that are looking for something to latch onto: scientism, materialism and positivism are the skeptics’ pacifier, and both believers and skeptics use flawed reasoning to win over the other side. The former states that UFOs exist but fails to imagine that there can be other answers to “what is that thing flying over there?” apart from “aliens, of course!”; the skeptics, on the other hand, fail because they restrict themselves to debunking the believers: either the believers are right or they are not, which somehow gets warped to “UFOs are alien or they do not exist”, which is a false dichotomy. They of course proceed to give all the reasons why any sighting must either be a hoax, or a hallucination, or “swamp gas”; Mr. Greer is right to ask “what if a UFO sighting is legit, that is to say, not a hallucination or a hoax, there really was a strange light in the sky, but it simply was not alien?”

Before listing his own attempts at explaining UFOs, he goes over how a hypothesis has to be disprovable in order to be scientific—in fact, that’s the very basis of the scientific method. He mostly leans towards American or Soviet secret/black budget projects, as of yet unexplained natural phenomena and aethereal/immaterial encounters, reports of which have been appearing in cultures all over the world for millennia.

For me the most interesting was the chapter on the black budget projects (think Area 51) and the secret aircraft: it would actually make sense that the US government through its denial and refusal of disclosure would fuel the fires of suspicion that what its Cold War secret military projects really were were alien spacecraft and in this way muddy the waters. Get your population as well as the Ruskies to believe that UFOs are a thing and you can fly any superweapon around and draw little suspicion as to what you’re actually doing.

Mr. Greer discusses these conspiracy theories with so much data and references to draw from and paints such an easy-to-follow picture, always within context, it’s just insulting to claim the material discussed is merely conspiracies at this point. Of course, each case is unique and some are still shrouded in true mystery, but that’s precisely what Mysterious Universe is for!

Great book, amazing and inspiring man. Couldn’t stop flicking my phone’s screen running PDF Reader.

Just one thing: for all that’s good in this world, do try and find a better cover artist!

View all my reviews


John Dies at the EndJohn Dies at the End by David Wong
My rating: 4 of 5 stars

In my mind, David Wong practically is
Cracked.com, and that’s where I first found out about his book John Dies at the End. Was it from the podcast? I don’t remember. Unsurprisingly, and not unwelcomingly (if that isn’t a word, it should be) it read just like his website: a pop and geek culture reference mishmash, teeming with intelligent factoids and random trivia sprinkled around the narrative, gruesome deaths, rich descriptions of unimaginable horrors and most importantly, lots of laughs: belly laughter, giggles, snorts, a mix of clever geek humour with an absurd twist—call me Douglas Adams— penis jokes… Yes, it is Cracked: The Funny Horror Novel.

I’m not giving it five stars because I’m sure I won’t remember too much of it down the road, i.e. it wasn’t memorable per se, or maybe it was too dense with quips and gags. Besides, there’s only so much exploding Lovecraftian monsters (“The ultimate evil in the universe that human minds cannot comprehend!”) you can fit in a few pages before it gets a bit too much, a bit too heavy, like drinking a bottleful of Soy Sauce, the drug of which a tiny consumption is the root cause of our heroes’ encounters with the other side.

Those characters weren’t that great, either, and that’s another reason why the book won’t stick with me. Then again I would never say that Douglas Adams’ strong point was his characters, but The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy wasn’t worse for it, or at least the weak characters added to its distinct style. Why shouldn’t it be the same with John Dies at the End then?

Since we’re back to John, I’ll admit I wouldn’t mind having a friend like him. Come to think of it, so does Wong, probably, and I’m not ruling out the possibility that he wrote this book just as a way to flesh out his cool imaginary friend/alter ego.

…scratch that, actually. I just checked, and John exists as much as Dave does, or at least the template for John in Wong’s head exists, but still. I mean, he himself, the writer, is the protagonist; do you think he’d be above doing something like that?

(some more Wikihopping later)

What?! Did you know that Cracked used to be a real magazine? Printed, sold and everything all the way back to the ’50s? I had no idea!

View all my reviews


Conversations with God: An Uncommon DialogueConversations with God: An Uncommon Dialogue by Neale Donald Walsch
My rating: 5 of 5 stars

What would a holy book—a supposed hotline with God—read like if it was written today? Would it be enough to jump-start new religions the way the Bible or the Quran did in their time?

What would God have to say about marriage? Child rearing? Aliens? The nature of the individual soul and how each one is an instance of God, of creativity, of consciousness discovering itself and who it wants to be? How about sacrilege? Sin? Free Will? Life after death? Can God be insulted? What is the divine dichotomy (I love this concept)?

Instead of the typical, monotheistic concept God we’re used to who is worshiped as if He/She/It was a vengeful, entitled asshole, God here appears as the real deal, the creator full of compassion and love the Big Guy from the Bible is supposed to be, and it’s incredibly refreshing. Next to this Creator, I can’t believe what all kinds of mass religion crap is passed off as ultimate truth. There’s just no comparison. It’s staring at the sun on the one hand—impossible without looking away lest you go blind—and having one of the warm light LED lamps on the other.

In fact, I can easily see pieces of Conversations with God be used 200 years from now in the same way the Bible is quoted today, with the difference that the former draws from profound sources and delivers meaning and advice that can be useful to people living in the 21st century instead of the trite, hollow, more traditionalist than insightful Old Testament passages that so often make their appearances in American media and try to pass themselves off as spiritual—and which frankly annoy me to no end.

To drive the point home, even though I did thoroughly enjoy CwG#3 in audiobook format unlike the first two which I read on my Kindle, I must say I would recommend reading the books instead of listening to them. If audiobooks are your thing then the audio is also great, especially the fact that God was voiced by a woman as well as a man taking turns in the conversations. Τhe actors were excellent to boot—I imagined the male God as a cross between Morgan Freeman (damn movies!), Dumbledore and an aged Eddard Stark (what a sense of imagination! /s) and the female one as President Roslin from Battlestar Galactica. However, not being able to highlight incredible insights that appeared every other “page”, it seemed, was a problem, and that alone would count as reason enough for me to actually get all three books in paperback—just to underline the hell out of them! Literally? Heheh.

Deciding whether to give this four stars, as I did for #2, or five, as I did for #1, took me all of about 80 seconds. “Feck it”, I decided. I’ve recommended this book already to pretty much everyone I’ve talked to about books with whom I share even a remote interest in spirituality or anything transcendental. At this point, that it’s just more of the same, which was my main issue with #2, isn’t a problem. While there’s little really new “content” here, only reiterations of the same basic teachings, don’t they say that repetition is the mother of knowledge?

In case this review didn’t manage to convey my enthusiasm and my belief that this book can only enrich your life in some way and that anyway you should definitely read Conversations with God, here are my respective ones for #1 and #2.

View all my reviews


The Game: Penetrating the Secret Society of Pickup ArtistsThe Game: Penetrating the Secret Society of Pickup Artists by Neil Strauss
My rating: 3 of 5 stars

The Game, pickup artists, the art of seduction and all that is something that has fascinated me for a while. The pretension of it all, really. It’s so different from the WYSIWYG way I believe I usually project myself; foreign, yet with a certain unmistakable allure: imagine being able to seduce anyone! How can people live like this, moving from woman to woman without any emotional attachment? Do they feel omnipotent? How can they lie, or rather bullshit so exquisitely? Do they ever get impostor syndrome, or can only narcissists and megalomaniacs immune to impostor syndrome really excel at seducing? Who are these guys anyway? Don’t they ever stop, look at themselves and wonder what they’re trying to prove? Probably not, right?

Turns out the techniques work like clockwork, like Jedi mind tricks on stormtroopers, but even if you mingle with celebrities for a living, like Strauss did before sitting down to write his story, at some point you will either (or both): a) get tired of casual sex with bimbos without any lasting connection and seek something deeper; b) meet your seduction match who will drive you crazy because what she wants is the real you and trying to seduce her by the Playbook amazingly turns her off, and by the time you realize the fact you’ve almost lost her for good.

Relevant xkcd: Pickup Artist, #1027

Still, listening to this book worked as a mood enhancer for me. I speculate it was the effect well-known to us self-improvement book readers of getting a high merely from visualising a change in your life by following the advice suggested instead of actually following it, which, it should be noted, often leads us readers never taking the steps necessary for change to take place, satisfied from the imagined high we’ve just had. Second-hand success stories almost work just as well, and this is essentially what you get here: “look at the self-proclaimed loser get all the chicks he’s never had! I could do the same, if I chose to!”

But would I ever choose to be that guy? I wonder: by not playing The Game because I believe it’s dehumanising and pathetic and that self-confirmation and self-worth come from within, not from forgetting how many women you’ve tricked into falling for you, am I really just displaying my “mediocrity” as a man, my “beta”-ness? That’s definitely what a player would say about me. But is it because I’m scared of pulling it off that I’m shunning seduction, or could it be that, since I don’t need conquests to feel desirable or indeed complete, I am already “ahead of The Game”, the very place pickup artists go all this process through to reach?

The words “you are what you love, not what loves you” came as an answer while I was typing the above, as they’d done once before while I was out running and listening to this book.

To be honest, close to half the enjoyment I got out of The Game I got from the narrator and the way he switched accents between Neil and bimbos, Mystery and Style, tones of voice etc. Here you can find a sample. Actually, not just a that: by looking for a sample I ended up with a link to the full thing (which might not even be with us for long, judging by Youtube’s policies) and realised by looking at the comments that what I listened to in the end wasn’t even the full version of the book! Come to think of it, I did just finish it in a couple of days…

View all my reviews


Ρε Χωλλ! Πριν κάποιες εβδομάδες έχασα (πάλι) το MP3 player μου — ή μάλλον μου το κλέψανε, δεν θα μάθω ποτέ. Ήταν στα Γιάννενα, στο Game Core, το ίντερνετ καφέ όπου ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστίο, και ήταν το μπλε Sansa Clip Zip μου που πολύ το αγαπούσα και με είχε συντροφέψει σε πολλές διαδρομές, τρεχάλες και όμορφες στιγμές. Είχα μέσα φορτωμένο Beirut, Sigur Ros, Steven Wilson, Tim Minchin, King Crimson, Θανάση, Gramatik, Conversations with God, το Sapiens, πολλά επεισόδια Mysterious Universe, και μια ηχογράφηση από έναν κύριο στην Κερκίνη ο οποίος μας είχε παίξει έναν αργό ρυθμό στο τυμπανό του και έλεγε ότι αν το παίζαμε αυτό κάθε μέρα (ή μήπως ήταν κάθε βδομάδα;) για 10 λεπτά η ζωή μας θα γινόταν καλύτερη. Ότι θα μπαίναμε σε έναν ρυθμό. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι είχε πει, αλλα μου φαινόταν τότε πολύ βαθύ και καλή συμβουλή. Δεν το ξανάκουσα ποτέ, παρόλο που το είχα ηχογραφήσει τότε με το Sansa. Ίσως επειδή το είχα ηχογραφήσει με το Sansa.

Συνειδητοποίησα κάποια πράγματα αγοράζοντας από τα Public Αλεξανδρούπολης (μακάρι να υπήρχε η ποικιλία για να τον αγοράσω από αλλού) τον αντικαστάτη του παλιού μου Sansa: ότι όσον αφορά τα consumer electronics, (πώς τα λένε αυτά στα ελληνικά;) μετά από τον αριθμό κινητών που έχω αλλάξει, ο οποίος ούτως ή άλλως είναι ανησυχητικά τεράστιος και είμαι μόνο ένας άνθρωπος σε έναν ωκεανό ανθρώπων– αμέσως μετά έρχονται τα MP3 players.

Όσα πέρασαν ποτέ από τα χέρια μου ήρθαν κι έφυγαν, χωρίς να αφήσουν πίσω τους τίποτα. Αυτά τα γκατζετάκια που πριν τα αποκτήσω και πριν τα αγοράσω (ή μου τα αγοράσουν) ερευνούσα τόσο πολύ, κάθε παράμετρο, δέκα χρόνια μετά ή λιγότερα δεν μπορώ να θυμηθώ σχεδόν αν ποτέ μου ανήκαν ή όχι. Λίγες και αποσπασματικές αναμνήσεις έχω μαζί τους, και συνήθως πρέπει συνειδητά να τα προσθέσω σε ένα νοητικό κάδρο που είναι συνταγή για πλαστές αναμνήσεις, παρά ανήκουν οργανικά εκεί στην ανάμνηση. Μάλλον με τα περισσότερα πράγματα γίνεται αυτό, η νοητική προσθήκη εννοώ, αλλά τέλος πάντων.

Όντας πλέον μιας κάποιας ηλικίας ώστε να έχει νόημα μια τέτοια μικρή αναπώληση, ας πάω πίσω σε όλα τα players που είχα κάποτε που μπορώ να θυμηθώ, γιατί είμαι σίγουρος ότι κάποια δεν θα τα θυμάμαι, ξεκινώντας από την εποχή που άρχισα να έχω κάποιο δικό μου γούστο στη μουσική πέρα των game themes. Πείτε γύρω στα 14.

  1. Ένα MP3 CD player φορητό


Το πρώτο μου MP3 player έπαιζε MP3 CD. Δεν ήταν Philips, δεν θυμάμαι καν βασικά τι μάρκα ήταν, ήταν δώρο Χριστουγέννων του 2003 και μου έσπασε τα νεύρα πολύ γρήγορα. Δεν θυμάμαι τον λόγο. Δεν έπαιζε καλά τα CD? Δεν άνοιγε; Δεν φόρτιζε; Η μπαταρία κράταγε λίγο; Κόλλαγε; Κάτι τέτοιο. Η μουσική που άκουγα τότε έχει σχεδόν μηδενική υπερκάλυψη με αυτή που ακούω σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των game themes, και με το ζόρι είχα αρχίσει να ακούω Pink Floyd. Φανταστείτε… Κατέληξε στον τότε κολλητό μου Άλντο, όπως και πολλά άλλα από τα ηλεκτρονικά μου που δεν ήθελα πια μικρός.

2. Creative Rhomba 256MB


To Ρόμπα το είχα εκεί, το 2004, γύρω στα 15 ήμουν. 256MB! Χωρίς δίσκους ή CD! ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ! Ήταν το πρώτο μου MP3 player όπως θα τα αναγνωρίζαμε σήμερα. Δεν θυμάμαι πόσο το είχα και τι απέγινε, θυμάμαι όμως ότι είχε ένα παρόμοιο ο Φάνης. Έκανε μεταξύ 150 και 200€.

3. iRiver H320



Το πολυαγαπημένο μου «ποταμάκι». Δώρο γενεθλίων το 2005, με λεφτά τσονταρισμένα και από τους δύο μου γονείς και από τους συζύγους τους τότε. Έκανε γύρω στα 350€ αν θυμάμαι καλά, το είχα μέχρι το 2008. Μου το κλέψανε στη Ρώμη όταν είχαμε ταξιδέψει στην Ευρώπη με την Αλεξ. Κοιμόμασταν με βάρδιες στον κεντρικό σταθμό περιμένοντας να ξημερώσει για να πάρουμε το τραίνο για Ανκόνα, η emobagα μου ήταν ανοιχτή, και ένας δαιμόνιος Ιταλός ελαφροχέρης το πήρε. Θα είδε την δερμάτινη θήκη και θα γλυκάθηκε. Τον είδα με την άκρη του ματιού μου, αλλά όταν κατάλαβα τι είχε γίνει ήταν αργά. Θα μπορούσε να είχε κλέψει το πορτοφόλι μου ή το DS Lite μου, το οποίο εντάξει, το έχασα και χωρίς βοήθεια τελικά μερικούς μήνες αργότερα.

Το iRiver μου άρεσε πολύ. 20GB (είχε σκληρό δίσκο, όπως τα φρέσκα iPod που μόλις ξεκίναγαν να γίνονται μόδα παγκοσμίως), πολλή μπαταρία, εντυπωσιακή οθόνη για την εποχή—μπορούσε να παίξει μέχρι και βίντεο αν το έφτιαχνες σωστά και έκανες την κατάλληλη μετατροπή. Είχα πειραματιστεί με το να βλέπω άνιμε σε αυτό το μηχανηματάκι αλλά μετά ήταν μεγάλη μανούρα να μετατρέπεις κάθε βίντεο ξεχωριστά και είχαν πολύ μικρό framerate. Σε κάποια φάση του είχα αλλάξει και το firmware και είχα βάλει Rockbox αλλά το βαρέθηκα γρήγορα.

Αν το είχα ακόμα, με μια αλλαγή μπαταρίας θα δούλευε άψογα είμαι σίγουρος. Σκυλί. Πόσο να κάνει να αγοράσεις ένα τέτοιο μεταχειρισμένο;

4. Creative Zen Mozaic 8GB


Ή μήπως ήταν 4GB; Πότε το πήρα; Δεν θυμάμαι… και δεν θυμάμαι καν πόσο το είχα. Ξέρω μόνο ότι έκανε γύρω στα 80€ και το έχασα στη Δανία. Μου το κλέψανε σε ένα μαγαζί με second-hand ρούχα.

EDIT: Θυμήθηκα από άκυρη φάση ότι έχω φωτογραφίες με το Mozaic και άθλια ακουστικά που είχα τότε (περισσότερα σχετικά με τα ακουστικά μετά). Έβγαζα σελφιζ με τρίποδο, την e-510 και τηλεκοντρόλ, του οποίου το υπέρηθρο φωτάκι σκέφτηκα ότι θα έβγαινε στις φωτό, και είχα δίκιο.




Έκφραση που είχα όταν πήδηξα και τραβήχτηκε το καλώδιο των ακουστικών γιατί τέντωσα το χέρι μου.

5. Μια μαλακία MP3 no-name αντιγραφή του iPod nano που την πήρα στη Δανία γιατί δεν είχα λεφτά να πάρω κάτι καλύτερο.

Δεν θυμάμαι καν αν χάλασε ότι το πέταξα στη Βαλτική απ’ τα νεύρα μου.

6. Νόκια που δεν θυμάμαι το όνομα του αλλά είχα ξεφτιλίσει

Kitsune (αλεπού) & Donkey Kong. Τους βλέπετε;
Kitsune (αλεπού) & Donkey Kong. Τους βλέπετε;
Άγνωστο Νόκια
Το αρχιπέλαγο της φθαρμένης οθόνης και το κάλυμα που κρατιέται στη θέση του μόνο από σελοτεϊπ

7. Samsung GT-B2710


Αδιάβροχο κινητό που πήρα το 2012 το οποίο τελικά δεν άντεξε τις επανειλημμένες δοκιμασίες αντοχής του στο νερό.

Αδιαβροχο Κινητο
Το «πόσο σκληρός είστε;» κινητό του Garret που με ενέπνευσε να αγοράσω αδιάβροχο κινητό. Εδώ βυθισμένο σε νερό ενώ το δικό μου κινητό το καλεί. Όταν επιχείρησα να επαληθεύσω το πείραμα/επίδειξη, τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς όπως ήθελα…

Ένα μικρό απόσπασμα σχετικά με την πρώτη φορά που παρα λίγο να πνιγεί το κινητό αυτό. Παρμένο από ένα forum που είχα γράψει τότε όταν είχα νιώσει πολύ σκατά για αυτό και η εμπειρία είχε τα χνώτα της ζεστά στον σβέρκο μου:

Calm down 2012 qb... it's just a phone. Αλλά σε καταλαβαίνω.

I was with a friend at a bar today. I wanted to show him the trick I sometimes do where I submerge my waterproof phone in a glass of water. Today, before I played the joke, I took off the hands-free from the phone but forgot to close the small lid of the socket that made it waterproof. When I put it in the water, there were bubbles coming out of the hole. I looked at that and though it was amusing. Only after my friend told me that the bubbles meant that there was water going in the phone did I realise that, well… let’s just put it this way, the way my friend put it: It was like showing off your submarine and, oh, forgetting to secure the hatch shut. Worse: leaving it wide open.

I did all the things that will probably ensure its demise, like trying to turn it on every time we took a little water out of it and seeing it work worse and worse every minute. I don’t know if the phone will survive. It’s in a tupperware full of rice facing east as I write these lines. I hope it survives but if it doesn’t It will be around 80 euros buying a similar one, so it’s not such a big deal.

The big deal is the hit to my (not exactly fantastic as it is) self-esteem. The feeling I got was that I was literally stupid. How can a person do such a thing? I’m notorious for being clumsy, absent-minded and prone to disaster: locking myself out of places, losing stuff, having phones or mp3 players stolen due to sheer neglect or, again, absent-mindedness. I feel horrible right now. I had a boost of confidence earlier today, before the thing with the phone happened, and now it has of course almost disappeared entirely.

I’m basically writing this post because I feel as if I want to get this thing out, share how I feel with someone, but I’m flat out too embarassed to tell anybody. I hate confirming everybody’s idea of me being the clumsy or absent-minded one in such a spectacular fashion. Of course it’s true. But I would rather not lose any more face.

So I thought I’d share it with you guys. I already feel a little better, but just a tiny little bit. Have you had similar situations where you had just done something that was so embarassing you were inclined to believe that you were so stupid, clumsy, absent-minded or some other personality trait, that the world would be better off without you?

Σε αυτό το κινητάκι άρχισα να ακούσω audiobooks και podcasts—Dan Carlin, The Higherside Chats, Eckhart Tolle, την ραδιοφωνική εκπομπή του Hitchhiker’s Guide to the Galaxy… Τότε είχα λιώσει το Collecting Space και το The 78 του Στιβάκου, τους Amplifier και τον Devin Townsend. Από τα αγαπημένα μου χαρακτηριστικά ήταν που είχε πεδόμετρο, και άρχισα να περπατάω περισσότερο για να βγαίνει πενταψήφια μέτρηση όσο το δυνατόν πιο συχνά. Με είχε βολέψει, αλλά ναι, βρήκε τον υγρό του τάφο έναν χρόνο μετά, παρ’ότι είχε επιζήσει από το πρώτο waterboarding. Το είχα βάλει στη θάλασσα βράδυ με τον φακό αναμένο. Βλέπαμε με τη Δάφνη αχινούς να περπατάνε, όπως περιγράφω στο πρώτο λινκ. Και ο φακός έσβησε και δεν ξανάναψε ποτέ.

Το να πεθάνει το αδιάβροχο κινητό από δυο εμβαπτίσεις το βρίσκω πάντως πολύ ποιητικό. Έζησε Μάρτιο του ’12 με Ιούνιο του ’13.

8. Άλλο Νόκια που δεν θυμάμαι το όνομα του δανεισμένο απ’ τη Δάφνη με QWERTY (ψάχνοντας στο νετ ανακάλυψα ότι είναι το C3)

Όχι το δικό μου χέρι btw

Όταν το παραπάνω Samsung πνίγηκε, η Δάφνη μου δάνεισε ένα δικό της που είχε πριν πάρει smartphone, κι ήταν και για μένα το κινητό που είχα μέχρι να πάρω το πρώτο μου smartphone. Με το κινητό αυτό ξεκίνησα το C25K, να τρέχω δηλαδή. Βόλεψε γιατί είχε χρονόμετρο, γύρους κτλ, αλλά με το Podrunner δεν χρειαζόταν—έβαζα το αρχείο, έπαιζε, κι εκείνο με ειδοποιούσε για το πότε να σταματήσω, πότε να ελαττώσω ταχύτητα κτλ.

Είναι ίσως η μόνη συσκευή από όλες αυτές που ακόμα ζει ή δεν χάθηκε.

9. Sansa Clip Zip 4GB

Ήμουν έτοιμος να βάλω εδώ μια εικόνα της Σάνσα από το Game of Thrones αλλά κρατήθηκα.

Audiobooks galore!
Sansa Clip Zip με αϋδιοβιβλία

Tο αγόρασα τον Αύγουστο του 2014 όταν αποφάσισα ότι δεν ήθελα πια να παίρνω όλο το κινητό μαζί μου για τρέξιμο και προτιμούσα κάτι πιο φορητό που να έχει και clip. Με μέγεθος σπιρτόκουτου, εσωτερική μνήμη 4GB, ενισχυτή, υποδοχή microSD, υποστήριξη FLAC και πολλών άλλων φορμά, καλές κριτικές και με τιμή μόλις 35€, δεν μου έκανε εντύπωση που πολλοί κάτοχοι του μικρού αυτού Sansa έγραφαν ότι είχαν αγοράσει 3+ συσκευές για να έχουν στοκ. Τόσο καλό εργαλειάκι ήταν.

Κι εκείνου του έβαλα δοκιμαστικά Rockbox όπως είχα κάνει στο iRiver, γιατί εντάξει, είχε κάποια προβληματάκια με το interface, κυρίως με την εύρεση των αρχείων γιατί δεν είχε folder view, αλλά κι εκείνο δεν με τρέλανε και το έβγαλα σύντομα.

Τον περισσότερο χρόνο στο Σάνσα μου σίγουρα τον έφαγα ακούγοντας Mysterious Universe (ακόμα δεν έχω γράψει τίποτα γι’ αυτό το αγαπημένο podcast, ε;) αλλά και διάφορα βιβλία, στο τρέξιμο και στα όργανα του άλσους Νέας Σμύρνης. Περισσότερο audiobook player ήταν παρά μουσικής, από την αρχή μέχρι το τέλος. Μέχρι την μοιραία νύχτα στο Game Core…

10. Sansa Clip Sport 8GB

Από το review του Anything But iPod. Εγώ βαριόμουν να πάρω φωτό το λαχανί μου Sport.

Όταν έχασα το Σάνσα μου, στενοχωρήθηκα κυρίως γιατί δεν θα μπορούσα να βρω ένα ίδιο, ιδιαίτερα στην Αλεξανδρούπολη και στη Σαμοθράκη όπου είχα μόλις φτάσει. Εδώ και χρόνια έχουν αποσυρθεί και αντικατασταθεί από μοντέλα με περίπου ίδιο λογισμικό, διπλάσια μπαταρία (μέχρι 25 ώρες!!), πιο αδύναμο επεξεργαστή (που δεν τρέχει Rockbox), firmware που έχει επιτέλους folder view αλλά με πολύ αργό rewind στα αρχεία μεγάλου μήκους τύπου audiobook για παράδειγμα, μεγαλύτερο μέγεθος και χειρότερη οθόνη. Και τιμή λιανικής 50€ αντί για 35€.

Μολαταύτα, η διπλάσια μπαταρία είναι σημαντικό πλεονέκτημα, και μάλλον υπερτερεί των άλλων πισωγυρισμάτων. Και πρέπει να πω πως βάζοντας του μια 16άρα microSD, έφτασε και ξεπέρασε την χωρητικότητα που κάποτε είχε το ποταμάκι, το iRiver, το πρώτο μου player.

Ελπίζω να μην το χάσω και αυτό και να μου κρατήσει για κάποια χρόνια. Όχι όχι, δεν υπάρχει «ελπίζω», υπάρχει «πιστεύω».

Μόλις συνειδητοποίησα ότι γράφοντας για τα players, πρέπει να γράψω κάτιτις για τα ακουστικά που έχω χάσει. Αυτά που έχασα με το Clip Zip, κάτι Sennheiser CX200 νομίζω, πρέπει να ήταν τα 5632α που χάνω. Τα τελευταία χρόνια τα χρήματα που έχω ρίξει σε ακουστικά που πλέον δεν έχω στην κατοχή μου πρέπει να είναι ξεπερνάνε την τιμή ενός… χμ… βάλτε κάτι ακριβό, αλλά όχι πολύ ακριβό. Πείτε ένα 3DS. Μεταχειρισμένο. Δεν πειράζει, για βιλία και podcast καλά είναι και τα ακουστικά αυτά που σου δίνουν δώρο…

Ξέρετε τι θα ήθελα μόνο; Υποστήριξη για Audioscrobbler και πεδομέτρηση, για να μην χρειάζεται να κουβαλάω το 3DS παντού ψυχαναγκαστικά και να βάζω στο κινητό apps που το κρατάνε ξύπνιο ή δεν λειτουργούν καθόλου—looking at you, Runtastic. Το scrobbler θα ήταν ενδιαφέρον, αν και, τελικά, λίγο μάταιο. Το last.fm μου δεν ανταποκρίνεται καθόλου στην πραγματικότητα πια. Αφού το ξεκίνησα όταν ακόμα είχα το ποταμάκι, που και για αυτό, τότε, έψαχνα τρόπο να συνδέσω με το last.fm μου. Και όπως μου αρέσει να κάνω, ας αναρωτηθώ πια είναι η χρησιμότητα, τελικά, του να έχεις last.fm. Εκτός από το να βρίσκεις τα κομμάτια που είχες στο Grooveshark αλλά επειδή διαγράφηκε το Grooveshark έχασες, όμως στο last.fm έχουν σωθεί. Μάλλον: τι είναι αυτό που με κάνει να θέλω στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάτι να καταγράφει τι ακούω; Εμένα και άλλους πολλούς; Είναι ότι φοβόμαστε τον θάνατο και τη λήθη πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη εποχή τελικά, μήπως;

Γιατί όταν μιλάω για μένα συχνά χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό αντί για πρώτο ενικό; Είναι για να νιώθω λιγότερο άσχημα για πράγματα που με κάνουν και νιώθω άβολα, κάνοντας προβολή την αμηχανία μου στον ευρύτερο κόσμο; Γιατί κάνω τόσες ερωτήσεις που δεν έχω καν πρόθεση να απαντήσω ποτέ;

Αν υπήρχε κάποιο πόιντ σε αυτό το ποστ, δεν ξέρω ποιο έιναι πια. Ίσως ότι τα MP3 Players έχουν ζωή, παρά την υπέρτατη κυριαρχία των κινητών. Άλλο πράγματα τα κουμπάκια αντί για οθόνη αφής, κι άλλο πράγμα το σπιρτόκουτο σε σύγκριση με την γκουμούτσα. Τι να κάνουμε.

Και κάτι ακόμα: από ένα σημείο και μετά έγινε πολύ λιγότερο φετιχιστικό το όλο θέμα με τα ηλεκτρονικά για μένα, αφού δεν θυμάμαι τόσο καθαρά της λεπτομέρειες σχετικά με τις συσκευές που είχα πιο πρόσφατα, όσο για αυτές που είχα 10 χρόνια πριν. Κατάλαβα ότι είναι συσκευές και χάνονται, ή πεθαίνουν, ίσως—τα παντα ρει, ουδέν μένει;

Το ποταμάκι όμως θα το θυμάμαι πάντα.


World War Z: An Oral History of the Zombie WarWorld War Z: An Oral History of the Zombie War by Max Brooks
My rating: 3 of 5 stars

Read World War Z on PDF Reader on my Android.

I’m not a fan of zombies, not by a long shot. I enjoyed Dawn (and especially Shaun) of the Dead, Zombieland, 28 Days Later, I have dabbled with The Walking Dead and Left4Dead, but all of this has been collateral from friends bringing me along for the ride each time. As far as I can recall, I had never picked up a zombie story on my own before reading World War Z, and this I did because the “oral history” of the title caught my attention. I was also aware that the movie adaptation of the book was completely different and apparently mostly shite compared to the source material, so I got intrigued.

World War Z is written like the first chronicle compiled after the Zombie War’s been “won” (that’s not a spoiler, the existence of the book itself is proof of the survival of the human race). It’s supposedly the transcription of the writer’s sound recordings from his interviews with survivors from around the world and their stories of making it through, which as a narrative tool alone is quite brilliant. Most were military and soldier types, but there were others that presented a different side to the story: a blind hibakusha gardener, a Canadian teen, a French firefighter (I think it was) stuck in the Paris catacombs together with hundreds of thousands of people, the Chinese doctor who witnessed Patient Zero… even the stories of the soldiers were varied and told of how tactics everywhere in the world had to be completely re-imagined in order to repel an enemy that needs no supplies, never rests, grows in numbers while human forces dwindle, counts no injuries etc.

One of my favourite accounts was of a Chinese nuclear submarine that went rogue to increase chances of escaping contamination and discovered a makeshift marine utopia somewhere in the Pacific comprised of seafaring survivors from all over the world. Another one was of a Hollywood director that created films together with the US Military and had huge zombie-destroying lasers in them, weapons which in actual combat were very inefficient but the zombie-annihilating spectacle they delivered was perfect for boosting the morale of the surviving West Coast. These films went to significantly decrease the number of people dying of Asymptomatic Demise Syndrome (had to Google that), i.e. people dying in their sleep because of apparent lack of will to wake up again the next morning. Propaganda in the name of… life?

Another account still described how some people had never been bit, had never contracted the virus, nothing was medically wrong with them, but they would still turn into zombies—at least they acted as zombies—all due to pure psychological breakdown. Survivors would tell the difference between live and dead zombies from looking at their eyes: “reanimated” corpses who had succumbed to “African Rabies” never blinked again, permanently exposing their eyes to the elements, which would slowly turn them dull and murky.

World War Z is full of such little well-thought details that I appreciate in sci-fi/alt-history stories that make it an engaging and believable read. My disbelief was suspended, even for as an absurd thing as zombies. I mean, how could such a thing as an organism that is dead, yet isn’t, doesn’t decay in water, needs no food, has no circulation, makes no apparent use of its five senses to “hunt” yet only dies when its brain is destr… ah, what a pedant, that’s precisely where the horror’s at!

…I suppose.

View all my reviews

Relevantly Irrelevant